Σχιζοφρένεια: Τα πρώτα συμπτώματα ξεκινούν στο τέλος της εφηβείας.

• Η σχιζοφρένεια είναι μία από τις πιο σοβαρές χρόνιες ψυχικές διαταραχές.
• Προσβάλλει περίπου 1 στους 100 ανθρώπους, ανεξάρτητα από το φύλο, την κοινωνική τάξη, τη χώρα ή το πολιτισμικό περιβάλλον . Είναι μια αρρώστια οικουμενική.
• Τα πρώτα συμπτώματά της εμφανίζονται κυρίως στο τέλος της εφηβείας και στην αρχή της ενήλικης ζωής.
• Τα βασικά της συμπτώματα είναι οι παραληρητικές ιδέες, οι ψευδαισθήσεις και οι δυσκολίες στη σκέψη, το συναίσθημα και τη συμπεριφορά. Επηρεάζουν σοβαρά τη ζωή του ασθενή, σε ψυχοσυναισθηματικό και κοινωνικό επίπεδο, αλλά και τη λειτουργία ολόκληρης της οικογένειάς του, καθώς και την κοινωνία ευρύτερα.

• Η αιτιολογία της σχιζοφρένειας δεν είναι πλήρως διευκρινισμένη, όμως κάποιοι παράγοντες φαίνεται να παίζουν ιδιαίτερο ρόλο στην εκδήλωσή της, όπως η κληρονομικότητα και διαταραχές στη χημεία του εγκεφάλου.
• Το στρες φαίνεται να επηρεάζει την εκδήλωση και την πορεία της σχιζοφρένειας και μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματα.
• Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της σχιζοφρένειας είναι ασφαλή, δεν προκαλούν εθισμό και βοηθούν στη βελτίωση ή και την πλήρη υποχώρηση των συμπτωμάτων, καθώς και στην πρόληψη των υποτροπών.
• Η συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων με ψυχική ασθένεια δεν χρησιμοποιεί βία και, γενικότερα, τα άτομα με ψυχική ασθένεια δεν είναι περισσότερο επικίνδυνα σε σύγκριση με τον «υγιή» πληθυσμό.
• Τα άτομα με σχιζοφρένεια εμφανίζουν ελαφρά αυξημένους δείκτες στα εγκλήματα βίας, γεγονός που όμως εντοπίζεται κυρίως σε περιπτώσεις μη λήψης των φαρμάκων ή ακαταλληλότητας της θεραπείας, καθώς και έλλειψης στήριξης και αποδοχής.
• Οι παραληρητικές ιδέες με περιεχόμενό απειλητικό για τη ζωή του ασθενή αυξάνουν τον κίνδυνο εκδήλωσης βίαιης συμπεριφοράς. Συνεπώς η κατάλληλη θεραπεία των παραληρητικών ιδεών μειώνει αισθητά τον παραπάνω κίνδυνο.
• Γενικά, οι παράγοντες που θεωρούνται ότι ενισχύουν τη χρήση βίας είναι οι ίδιοι τόσο για τον «υγιή» πληθυσμό όσο και για τα άτομα με σχιζοφρένεια: το ανδρικό φύλο, η κοινωνική απόρριψη και η απομόνωση, το ιστορικό προηγούμενης βίαιης συμπεριφοράς και η κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ.

Μύθος: Τα άτομα με σχιζοφρένεια έχουν «διπλή» ή «διχασμένη» προσωπικότητα.
Μύθος: Τα άτομα με σχιζοφρένεια πρέπει να κλείνονται στο ψυχιατρείο.
Μύθος: Η φυλακή είναι το κατάλληλο μέρος για τα άτομα με σχιζοφρένεια.
Μύθος: Για τη σχιζοφρένεια ευθύνονται οι γονείς και το οικογενειακό περιβάλλον.
Μύθος: Τα άτομα με σχιζοφρένεια δεν μπορούν να εργαστούν.
Μύθος: Κανείς δεν θεραπεύεται από τη σχιζοφρένεια.
Αλήθεια: Κάθε ασθενής με σχιζοφρένεια έχει διαφορετική εξέλιξη. Η σχιζοφρένεια είναι μια ασθένεια με πολλές μορφές, με διαφορετική πορεία, έκβαση και διαφορετική ανταπόκριση στη θεραπεία σε κάθε περίπτωση. Η υπεραπλουστευμένη θεώρηση ότι η σχιζοφρένεια είναι μια ανίατη νόσος οδηγεί σε απελπισία και απόγνωση και τους ασθενείς και τους συγγενείς τους. Παρότι πρόκειται για μια χρόνια και σοβαρή ψυχική διαταραχή, με την κατάλληλη θεραπεία το 30% των ασθενών διατηρούν μια σημαντική λειτουργικότητα. Ένα ποσοστό 20-30% παρουσιάζουν κάποια συμπτώματα στη διάρκεια της ζωής τους, τα οποία όμως τους επιτρέπουν να έχουν μια ικανοποιητική και παραγωγική ζωή, να εργάζονται και να ζουν αυτόνομα. Μόνο το 1/3 περίπου των ασθενών έχει συχνές εξάρσεις της νόσου και χρειάζεται συνεχή φροντίδα και υποστήριξη.

Η ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ.

Αρκεί:
-να αναγνωρίζεται έγκαιρα
-ο ασθενής να παίρνει τα φάρμακά του και να έχει ψυχοθεραπευτική και ψυχοκοινωνική υποστήριξη
-η οικογένεια να συμμετέχει στη θεραπευτική προσπάθεια
-το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον να απομυθοποιήσει την ασθένεια και να αποδεχθεί τον ασθενή ως άνθρωπο που έχει ανάγκη από συμπαράσταση και βοήθεια...