Οι άνθρωποι που φεύγουνε.

 

Οι άνθρωποι που φεύγουνε
και χάνονται στο χρόνο,
θολές αναμνήσεις γίνανε
σ’αυτούς που περιμένουν.
Φωτογραφίες βουβές
βαλσαμομένων ανθρώπων,
στολίδια σαλονιών
σε κάδρα εκκεντρικά

Και οι φωνές των
-που κάποτε θυμάμαι-
μας στοίχειωναν τα βράδια,
ήχος γνώριμος μα ξεχασμένος,
χάνεται, πριν καν κυλήσει δάκρυ.
Κι εμείς που περιμένουμε,
μοιρολογούμε τους εαυτούς μας,
σε μια παράσταση αιώνια
με ένα μόνο τέλος.

Σεραφείμ