Σας παρακαλώ μη μου ζητάτε το αδύνατο.

Προσπάθησα να μετρήσω την απουσία της με το χρόνο, μα δεν κυλούσαν τα λεπτά και οι ώρες χάθηκαν από κάθε διάσταση. Σταμάτησε ο χρόνος και με κοιτούσε.

– Τι προσπαθείς να κάνεις; μου είπε. Δεν είμαι ο κατάλληλος εγώ για να μετρήσω την απουσία της. Δεν γίνεται να συγκριθώ μαζί της.


Μετά, δοκίμασα με το νυχτερινό ουρανό καθώς λένε πως είναι άπειρος. Κάθε αστέρι και μια σκέψη. Πού είναι; Πώς είναι; Χαμογελάει; Πέφτουν οι μπούκλες της έτσι όμορφα κι ανέμελα μπρος τα μάτια της; Δώσε μου αστέρι λίγο από το φως σου να το στείλω πάνω της να μου επιστρέψει την εικόνα της.

– Τι προσπαθείς να κάνεις; μου είπε. Θες να με καταστρέψεις; Αν μου στείλει το φως της θα με κάψει. Έτσι δεν έκαψε κι εσένα;

– Δε με νοιάζει που μ’ έκαψε, απάντησα. Προτιμώ τη φωτιά της από το κρύο της απουσίας της. Το έχεις νιώσει αυτό το κρύο; Μην το νιώσεις ποτέ. Προτιμώ το φως της κι ας με καίει.


Τέλος, δοκίμασα με τα τραγούδια. Κάθε τραγούδι και μια εικόνα. Χαρά, λύπη, θλίψη, έρωτας, αγάπη. Όλα τα τραγούδια εκείνη. Κάθε νότα και μια απορία ανυπόφορη. Είναι καλά; Κι αν είναι λυπημένη;

Μακάρι να γελάει κι ας μην αντέχω που δεν βλέπω το γέλιο της.

– Τι προσπαθείς να κάνεις; μου είπαν οι στίχοι του τραγουδιού. Δεν μπορούμε, δεν γίνεται να μιλήσουμε για την απουσία της. Γράψε εσύ αν μπορείς στίχους να περιγράφουν το κενό σου σαν λείπει.

– Μα δεν γίνεται, απάντησα. Δεν ξέρω τόσες λέξεις. Δεν ξέρω τέτοιες λέξεις. Πώς να τις εφεύρω; Το μυαλό μου σταματάει στη σκέψη της.

– Δεν φοβάσαι που την αγαπάς τόσο; μου είπαν. Δεν φοβάσαι μήπως την πνίξεις;

– Δεν ξέρω αλλιώς, απάντησα. Δεν θέλω αλλιώς, δεν μπορώ αλλιώς. Μα, αν είναι να την πνίξω, θα γίνω στεριά για να πατήσει, θα γίνω αέρας για να ανασάνει, θα γίνω λίγο από το κόκκινο των χειλιών της, λίγο από το πράσινο των ματιών της, θα γίνω βράχος για να ξαποστάσει και ήλιος για να στεγνώσει.

Μα, δεν μπορώ αλλιώς, δεν μπορώ πιο λίγο.

Σας παρακαλώ, μη μου ζητάτε το αδύνατο…

 
Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη
kyrgiakischristos.wordpress.