Είμαστε η καταδικασμένη γενιά των χιλιομέτρων, όσων μας χωρίζουν κάθε φορά από φίλους και συγγενείς, από αγάπες, πάθη και λάθη, από ένα καφε που δεν μπορείς να απολαύσεις πουθενα θα ήθελες να μείνεις ως το βράδι και να χαζεύεις τις αποριες σε καποια ματια... τι να είναι άραγε;
Και ποιοι περιμένουν να αγκαλιάσουν ξανά τους δικούς τους; Τώρα πια φεύγεις κι εσύ και δεν σε νοιάζει, λες και τώρα συγγνώμη, μα πρέπει να κλάψω θα τα πούμε ξανά.... ισως.
lolek
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αποποίηση ευθυνών: Το ιστολόγιο δεν παρέχει συμβουλές, προτροπές και καθοδήγηση.
Εισέρχεστε & εξέρχεστε με δική σας ευθύνη :)