Μαρία Πολυδούρη - Η θλίψη της Δύσης

Ἔτσι κι᾿ ἀπόψε ἀνάτειλαν τοῦ δειλινοῦ τὰ ρόδα
χρυσόχρωμα, ροδένια, πορφυρά,
ἔστι κι᾿ ἀπόψε σβήνοντας ἐφυλορρόησαν ὅλα
καθὼς τὰ ξαγναντῶ κάθε φορά.

Ο Λιαντίνης διαβάζει Καβάφη - "Περιμένοντας τους βαρβάρους".

  

Γιατί ενύχτωσε κι οι βάρβαροι δεν ήλθαν. Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν. Και τώρα τί θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Είμαστε όλοι αθώοι

Τόσο πολύ υποφέραμε σήμερα που δεν μπορεί
παρά να δικαιωθούμε αύριo θα βρεθούμε όλοι
αθώοι μπροστά στο δικαστήριο της αιωνιότητας

Τα παράθυρα θροΐζουν στον αέρα

Τα κύματα κάθε λογής

Μεταφέρουν στους θαλάμους τους

Κάθε είδους επιβάτη

Να επινοεί διαρκώς μια ιστορία 

Μαθηματικές μετρήσεις

Ενηλικιώθηκες πια και στο Επέκεινα.
Πέρασες την εφηβεία της αιωνιότητας
και αποφάσισες να ’ρχεσαι να με συναντάς
στα όνειρά μου.
Μα τι παράδοξο…

Κύριε, βόηθα να θυμόμαστε

Κύριε, βοήθα να θυμόμαστε
πώς έγινε τούτο το φονικό·
την αρπαγή, το δόλο, την ιδιοτέλεια,
το στέγνωμα της αγάπης

Η μέρα εκείνη δε θ' αργήσει

Η μέρα κείνη δε θ' αργήσει
Που μπρος μου θα σε ξαναδώ
Το φως του ήλιου θα ραγίσει
Και συ θα τρέχεις προς τα δω
Θε να σκορπά το μέτωπό σου
Χρυσή βροχή στον ουρανό

Χόρχε Μπουκάι: Το μαγαζί της αλήθειας

Ο άνθρωπος περπατούσε σ’ εκείνα τα σοκάκια της επαρχιακής πόλης. Είχε χρόνο και γι’ αυτό κοντοστεκόταν για λίγο μπροστά σε κάθε βιτρίνα, σε κάθε κατάστημα, σε κάθε πλατεία.

Ὁ γκρεμιστής

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.

Ομιχλώδης έριδα

Νύχτες συννεφιάς τα δάκρυα των πουλιών φορούν μια δερμάτινη διχόνοια

που σαν μολυσματικό καυσαέριο εισπνέεται από την πίκρα των ονείρων

Ο σωστός δρόμος είναι ο ανήφορος

Μαζεύω τα σύνεργα μου: Όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια τελεύει το μεροκάματο γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου στο χώμα.

Άντον Τσέχωφ: Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι

"Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα και γι’ αυτό είναι πάντοτε συγκαταβατικοί, γελαστοί, ευγενικοί, υποχρεωτικοί. Δεν χαλούν τον κόσμο για το σφυρί ή για τη γομολάστιχα που χάθηκαν.

Walt Whitman - "Το τραγούδι του ανοιχτού δρόμου"

Πεζός και ξένοιαστος παίρνω τον ανοιχτό δρόμο,
Είμαι υγιής και ελεύθερος, ο κόσμος απλώνεται μπροστά μου,
Ο μακρύς χωματόδρομος μπροστά μου όπου διαλέξω εγώ με πάει.

Αθόρυβα

Και καμιά φορά
ψάχνεις λόγια και λες είναι δυνατόν 

να 'χω  ξεχάσει να μιλώ;

Δ. Κοσμόπουλος - Τὰ Χριστούγεννα τῶν ποιητῶν

Οι ποιητές μας διασώζουν τὴν ἀλήθεια τοῦ προσώπου μας. Στην εποχὴ της εἰκονικῆς πραγματικότητάς μας καθαρίζουν την ὅραση απὸ τις τρέχουσες επιχωματώσεις και μας κάνουν αισθητὸ το αἴτημα για πραγματικότητα βίου εορταστικὴ και πένθιμη συνάμα.

"Ἐὰν τὸ Πάσχα εἶναι ἡ λαμπροτάτη τοῦ Χριστιανισμοῦ ἑορτή, τὰ Χριστούγεννα βεβαίως εἶναι ἡ συγκινητικωτάτη" γράφει στὴν Ἐφημερίδα τῆς 25ης Δεκεμβρίου τοῦ 1887 ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Γιὰ τὸν πεζογράφο Παπαδιαμάντη διόλου τυχαῖα ὁ Μαλακάσης δήλωνε ὅτι εἶναι ὁ καλύτερος ποιητὴς ποὺ γνώρισε.

Ε. Π. Παπανούτσος - Oι δύο τύποι του δράματος

Στον πρώτο τύπο (του δράματος) εφαρμόζεται κατά γράμμα η συμβουλή που έδωσε ο τύραννος της Μιλήτου Θρασύβουλος στο συνάδελφό του της Κορίνθου Περίανδρο, όταν αυτός τον ρώτησε ποια πολιτική ν’ ακολουθήσει για να κυβερνά ήσυχος, απερίσπαστος από τους αντιπάλους του. Την ιστορία την αφηγείται με τη γνωστή του χάρη ο Ηρόδοτος:

Οι μύθοι

Οι μύθοι,
οι όμορφοι μύθοι που μας έθρεψαν
καταρρέουν με πάταγο.

Μας ξάφνιασε η νύχτα

Το πρωί διασχίζαμε τους δρόμους  

με τα σχολικά μας βιβλία   

Τη νύχτα συνεχίζαμε τη ζωή της ημέρας,  

φυλάγοντας τον ήλιο.

Είμαστε εμείς

Είμαστε εμείς που ζυμώνουμε και δεν έχουμε ψωμί...
Εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε...

Φτερούγισμα

Άκου
Άκου το νεκρολάλημα των πουλιών
στην απέναντι στέγη
μη φοβηθείς
είναι για μας
είμαστε λεύτεροι τώρα