~ Σκιά ~

Φυσούσε πολύ και σκορπούσε του κόσμου τους πόθους…
Ελπίδες που σβήσαν νωρίς και χαθήκαν.
Ζωές ξεχασμένες στη γη καρφωμένες
δε σήκωσαν μάτια στον ήλιο,
δεν πήραν αγάπης λουλούδια.

Ψυχές αδειανές που δε σήκωσαν μάτια στ' αστέρια
και κάθε απόβραδο γίνονται ίσκιοι στους δρόμους.


Και πώς ν’ αρνηθώ τη σκιά σου;
Εσένα που μίσεψες πως ν' αρνηθώ!
Θα γυρεύω εβένινα μάτια...
Ελπίδα στο φως θα γυρεύω να βρω.


... ΦΟΒΑΜΑΙ ΑΥΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΣΚΙΑ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ...

AntoniS

 

Αντώνης Περδικάρης

Ονειρο-Κατασκευαστής

 

Επιλογή φωτο

ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ