Δεν δίνουμε στα παιδιά το ανεφέρετο δικαίωμα τους, να είναι παιδιά...
Από τις παροτρύνσεις "να σαι καλό παιδί", "να διαβάζεις τα μαθήματα σου", "να γίνεις καλός άνθρωπος", "να χεις την ευχή μου", περάσαμε στο "αστο να δει μια τσόντα να μάθει", "κάνε ότι γουστάρεις", "κάντα όλα μην έχεις απωθημένα", "στα 4 κι ας είναι 14".
Από το "πρόσεχε ακούει το παιδί", "βλέπει το παιδί", πως φτάσαμε στο "ας τα δει όλα το παιδί" ; Μου εμφανίζει το google+ προτάσεις 8 χρονα, 12 χρονα + μακιγιαρισμένα, σε πόζες και θλίβομαι, δεν μπορώ να καταλάβω πότε θα ζήσουν την αθωότητα και την παιδικότητα τους;
Ας μην είμαστε δάσκαλοι και κατακριτές τους, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να φοράμε την μάσκα της ευπρέπειας, της ευγένειας και της ηθικής. Προτιμότερο από το να βλέπουν την ειλικρινή και πηγαία γύμνια μας (και την μεταφορική και την κυριολεκτική), είτε παιδιά είτε έφηβοι είτε νεαρά σε ηλικία, να βλέπουν τον κόπο και τον μόχθο να είμαστε ευπρεπείς. Κι ας μας κρίνουν.
Καλύτερα να θυμηθούμε την δική μας παιδική αθωότητα και να γινόμαστε παιδιά στα μάτια τους, μπας και διδάξουμε σε αυτά πως είναι να είναι παιδιά, αρκετά τους ταϊσαμε "εκ του περισσεύματος" και τους στερήσαμε με την "μεγαλίστικη" απάθεια μας και την πονηριά μας.
Από τις παροτρύνσεις "να σαι καλό παιδί", "να διαβάζεις τα μαθήματα σου", "να γίνεις καλός άνθρωπος", "να χεις την ευχή μου", περάσαμε στο "αστο να δει μια τσόντα να μάθει", "κάνε ότι γουστάρεις", "κάντα όλα μην έχεις απωθημένα", "στα 4 κι ας είναι 14".
Από το "πρόσεχε ακούει το παιδί", "βλέπει το παιδί", πως φτάσαμε στο "ας τα δει όλα το παιδί" ; Μου εμφανίζει το google+ προτάσεις 8 χρονα, 12 χρονα + μακιγιαρισμένα, σε πόζες και θλίβομαι, δεν μπορώ να καταλάβω πότε θα ζήσουν την αθωότητα και την παιδικότητα τους;
Ας μην είμαστε δάσκαλοι και κατακριτές τους, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να φοράμε την μάσκα της ευπρέπειας, της ευγένειας και της ηθικής. Προτιμότερο από το να βλέπουν την ειλικρινή και πηγαία γύμνια μας (και την μεταφορική και την κυριολεκτική), είτε παιδιά είτε έφηβοι είτε νεαρά σε ηλικία, να βλέπουν τον κόπο και τον μόχθο να είμαστε ευπρεπείς. Κι ας μας κρίνουν.
Καλύτερα να θυμηθούμε την δική μας παιδική αθωότητα και να γινόμαστε παιδιά στα μάτια τους, μπας και διδάξουμε σε αυτά πως είναι να είναι παιδιά, αρκετά τους ταϊσαμε "εκ του περισσεύματος" και τους στερήσαμε με την "μεγαλίστικη" απάθεια μας και την πονηριά μας.
Ολοι τα βλέπουμε και με την σταση μας τα συντηρούμε και απλα δεν λεμε και δεν κανουμε τιποτα, αυτή η παραιτηση είναι για πολύ ψυχαναλυση.
ΑπάντησηΔιαγραφήΦιλε η φιλη το αρθρο είναι όχι γροθια στο στομαχι αλλα κατι περισσοτερο, ελπιζω να το διαβασουν πολλοι μηπως και κατι κανει κλικ μεσα στο μυαλο.
Διαγραφήlolek
Πως γιναμε ετσι ρε τα αυτονόητα να τα διαβαζουμε αντι να τα κανουμε πραξη με τα παιδια μας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝ.Μ.