Αλμανάκ: Το εγχειρίδιο των χαμένων αναμνήσεών μας.

Τι συμφέρει στον άνθρωπο; Να πάσχει, να αντέχει σωπαίνοντας τις πληγές από μια μοίρα που τον ταπεινώνει χωρίς κανένα έλεος ή να επαναστατεί; Να αντισταθεί στην ατέλειωτη παλίρροια των λυπημένων κόπων;

Άμλετ, πράξη τρίτη σκηνή πρώτη

Το Αλμανάκ είναι ένα βιβλίο αναμνήσεων. Είναι η ιστορία του ανθρώπου στο πέρασμα των χρόνων. Και φυσικά ο άνθρωπος που αγνοεί την ιστορία του δεν έχει μέλλον. Οι ημερομηνίες που στιγμάτισαν το παρελθόν του θα αποτελέσουν δέσμη φωτός για να αγωνιστεί στο δυσοίωνο μέλλον που πλησιάζει απειλητικό ή θα υπομείνει μοιρολατρικά τις κακουχίες περιμένοντας καρτερικά τη σφαγή του;

Ο θίασος Εν Εξάλλω (Μαρία Βασιλοπούλου, Έλενα Γιαννακάκη, Ορέστης Ζακυνθινός, Θάνος Καπρέλης, Γιώργος Λαμπρόπουλος, Βέρα Μακρομαρίδου, Σοφία Σαμαρά, Ιωάννα Τριανταφυλλίδη) παρουσιάζει με εμφαντικό τρόπο το θεατρικό έργο της Μαριάννας Κάλμπαρη, Αλμανάκ, και μοιράζεται με το κοινό τους φόβους και τις ανασφάλειές του.

 

 

Δε χρειάζεται να ξεπεράσει τα στερεότυπα για να αποδώσει με πειστικότητα την σκληρή πραγματικότητα που βιώνει ένας μέσος Έλληνας. Σε περιόδους έντονης οικονομικής κρίσης, όπου το ποσοστό ανεργίας μεγαλώνει συνεχώς, οι οικογένειες ξεκληρίζονται, οι σχέσεις δοκιμάζονται, οι αυτοκτονίες πολλαπλασιάζονται ραγδαία, ενώ ακραία κρούσματα ρατσισμού και φασισμού βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να καλλιεργηθούν και να εξαπλωθούν…

Υπάρχουν στιγμές που οι ερμηνείες του θιάσου σου προκαλούν σύγχυση, πολύ απλά γιατί ταυτίζεσαι με τους ήρωες.

Δεν ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις, να γελάσεις, να θυμώσεις ή να ουρλιάξεις.

Σίγουρα θέλεις να ανέβεις στη σκηνή να τους συμπαρασταθείς και να αφανίσεις τους «δήθεν» σωτήρες που κατά καιρούς προσφέρθηκαν να βοηθήσουν εν καιρώ κρίσης. Πραγματικά, όλοι τους είναι εξαιρετικοί.

 

 

Η λιτή σκηνοθετική ματιά ανήκει στον νεαρό Κωνσταντή Μπαρμπούρη, που χωρίς τυμπανοκρουσίες και εκκωφαντικά πυροτεχνήματα εκμεταλλεύεται τα εξαίσια κείμενα της Μαριάννας Κάλμπαρη και παρουσιάζει με καυστική διάθεση και υποδόρια αφήγηση μια οδυνηρή πραγματικότητα. Ένα εύλογο ερώτημα που γεννάται είναι τι παραπάνω θα προσφέρει η συγκεκριμένη παράσταση στο θεατή όταν την ίδια κατάσταση τη βιώνει και στην καθημερινότητά του. Δεν του αρκεί αυτό και χρειάζεται να ψυχοπλακωθεί, άλλα ενενήντα λεπτά;

Κι όμως, το Αλμανάκ δεν είναι ένα είδος τιμωρίας. Αντιθέτως, είναι η λύτρωση. Δεν αποσκοπεί στο να προβληματίσει περισσότερο τον θεατή, αλλά να τον αφυπνίσει.  

Να τον προτρέψει να μην οπισθοχωρεί επαναλαμβάνοντας τα λάθη του παρελθόντος, αλλά να ακολουθήσει την εξελικτική του πορεία. Και στο αιώνιο ερώτημα «Να ζει κανείς ή να μη ζει;», να βροντοφωνάξει ότι του αξίζει να ζήσει. Να ζήσει με αξιοπρέπεια και να κάνει συνεχώς όνειρα, που στο εγγύτερο μέλλον θα γίνουν πραγματικότητα. Κι όμως, το Αλμανάκ δεν είναι ένα είδος τιμωρίας. Αντιθέτως, είναι η λύτρωση.

Έως : 27/12

 

 ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΙΓΜΑ (citron papiyawn)