2 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια ημέρα κατά της δουλείας.

 

Ζούμε όλοι σ’ έναν κόσμο που μοιάζει με φυλακή, δούλοι όλοι των προβλημάτων και των αναγκών μας, σε τέτοιο βαθμό, που ποσώς μας ενδιαφέρει το trafficking ή η παιδική εκμετάλλευση. Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα. Την ώρα που πλησιάζει ο πιτσιρικάς με τη βρώμική πατσαβούρα το σταματημένο στο φανάρι αυτοκίνητο, εσύ ο καταχρεωμένος δανειολήπτης – δούλος κι εσύ μιας τράπεζας- δε σκέφτεσαι το παιδί που παράνομα βρίσκεται εκεί, αλλά σκέφτεσαι την πατσαβούρα που θα σου λερώσει το τζάμι, δημιουργώντας άλλο ένα πρόβλημα στην σκλαβωμένη τσέπη σου.
Την ώρα που αγοράζεις το φτηνό προϊόν από ένα κράτος της Ασίας, αδιαφορείς αν τα χέρια που το έφτιαξαν ήταν χέρια ανήλικου, αν το πλάσμα αυτό πληρώθηκε για την εργασία του, όπως απαιτείς κι εσύ να πληρωθείς για τη δικιά σου, ή αν αγοράζοντας το προϊόν εδώ, ενισχύεις την ανθρώπινη εκμετάλλευση εκεί. Το μόνο που σε απασχολεί είναι το εδώ και το τώρα, η χαμηλή τιμή του αγαθού που σου επιτρέπει να σπάσεις ένα κρίκο από την αλυσίδα της δικής σου καταπίεσης, κι ας προσθέτεις ένα ακόμα κρίκο στην αλυσίδα της δικής του σκλαβιάς. Την ώρα που η γυμνή κοπελιά σε υποδέχεται, ούτε σε νοιάζει αν βρίσκεται εκεί οικιοθελώς ή από φόβο. Το μόνο που σε νοιάζει είναι η ικανοποίηση του δικού σου καταπιεσμένου ανδρισμού μέσα από τον εξευτελισμό μιας πόρνης που στην τελική πουλάει ( ή αναγκάζεται να πουλήσει) αυτό που εσύ ελεύθερα αγοράζεις…

Μπερδεμένος ο κόσμος μας, δεν ξέρουμε αν είμαστε δούλοι ή αφέντες ή αν – χειρότερα- είμαστε το δίχτυ ασφαλείας των αφεντάδων και οι αλυσίδες των δούλων. Είναι αμφίβολο αν σήμερα υπάρχουν ελεύθεροι άνθρωποι, από εκείνους που δε δεσμεύουν και δε δεσμεύονται, που δε θέλουν να υπηρετούνται, αλλά δεν ανέχονται να υπηρετούν. Είναι αμφίβολο αν σήμερα καταλαβαίνουμε τι καταδικάζουμε όταν καταδικάζουμε τη δουλεία, ή αν έχουμε τη δύναμη να διώξουμε τους βιαστές και εκμεταλλευτές των συνανθρώπων μας κι εδώ ακριβώς βρίσκεται ο θρίαμβος της δουλείας. Για να νικηθεί η δουλεία θα πρέπει να ελευθερωθεί η σκέψη και η καρδιά κι αλίμονο, σκλάβοι και άρχοντες σήμερα, έχουμε αλυσοδέσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας στο μπουντρούμι του εγωκεντρισμού.

Η δεύτερη μέρα του Δεκέμβρη είναι η παγκόσμια μέρα κατά της δουλείας. Σήμερα γιορτάζουμε όλοι, αλλά είναι από εκείνες τις γιορτές για τις οποίες πρέπει μόνο να ντρεπόμαστε. Αλίμονο όμως, ακόμα κι η ντροπή είναι δείγμα ελεύθερης συνείδησης κι η δική μας συνείδηση είναι σκλαβωμένη. Αν υπάρχει λοιπόν κάπου στον κόσμο ένας άνθρωπος τόσο ελεύθερος που να μη γονατίζει σε άρχοντες και τόσο σπουδαίος που να μην έχει ανάγκη από υπηρέτες, τον παρακαλώ για χάρη όλων μας να ντραπεί εκείνος για μας και να φωνάξει ότι ντρέπεται. Ίσως ζηλέψουμε την ελεύθερη φωνή του και θελήσουμε να του μοιάσουμε.